نمک استاندارد یا نمک دریایی

انسان نمک را از دیر باز می شناخته و از آن برای طعم بخشی به مواد غذایی، نگهداری مواد غذایی فساد پذیر و سلامتی خود بهره برده است. این ماده سپید رنگ همچون دیگر خوراکی ها، اگر بیش از اندازه دریافت شود عواقبی دارد که فشار خون بالا و بیماری های کلیه از آن جمله اند.

آنچه به نمک، ویژگی نمک می دهد (ماده موثر) همان کلرور سدیم (NaCl) است. پیشینیان ما نیز مانند امروز، نمک را از معادن زمینی (که روزی دریا بوده اند) و یا تبخیر آب دریا بدست می آوردند و مصرف می کردند. پیشرفت دانش بشری موجب شد تا ترکیبات همراه نمک نیز شناسایی و تجزیه و تحلیل شوند. از آنجا که فلزات سنگینی چون سرب، ارسنیک، کادمیوم و جیوه می توانند همراه نمک خوراکی وارد بدن شده و اثر ناخوشایند خود را بروز دهند، استاندارد ملی نمک نوشته شد و برای کنترل بهتر ایمنی و کیفیت آن، اجرای این استاندارد برای تولید کنندگان اجباری اعلام گشت. برای حذف آلاینده های نمک و خالص نمودن آن، ابتدا نمک ناخالص را در آب حل نموده و رسوبات آن (خاک و شن همراه نمک) را جدا می کنند. محلول نمک را در شرایط خاص تغلیظ نموده و نمک خالص را به صورت کریستال جدا می کنند.

بیماری های مرتبط با کمبود عنصر ید، مانند گواتر، عقب ماندگی کودکان و ... در گذشته در ایران شایع بود. با مشاهده تجربه دیگر کشورها، چاره این مشکل، افزودن ترکیبات ید به نمک تشخیص داده شد. پس وجود ید در نمک خوراکی نیز مفید و الزامی است.

چندی است مطالبی در مزایای نمک دریایی در رسانه ها منتشر می شود و مردم را به خرید آن تشویق می کنند. نمک دریایی همان نمک حاصل از تبخیر آب دریاست. نا گفته پیداست که این نوع نمک ناخالص بوده و مصرف کننده را در معرض فلزات سنگین و عوارض آنها قرار می دهد. اگر نمک دریایی مفید بود، این همه تلاش برای خالص کردن آن در کارخانه های تولیدی، افزودن ید به نمک و نظارت بر کیفیت آن بیهوده می نمود.

حقیقت آن است که عده ای سودجو از ناآگاهی مصرف کننده بهره جسته و با تبلیغات کذب، نمک ناخالص و مضر را با قیمتی بالاتر از نمک خالص عرضه می کنند. نمک دریایی تنها به عنوان ماده اولیه کارخانه های تصفیه نمک مطرح است و مصرف آن به عنوان نمک سفره یا مصرف مستقیم انسانی از آن کاملاً غیر قانونی و مضر است.